Eşşeği İttim Yara

 

 
Eşşeği ittim yara, kaldım yaya
Sırtıma sardım yükü, çıktım yola
Gün boyu gittim yaya, eşşek gibi
Ağrıdı sırtım ve de verdim mola
 
Ihlayarak, akşama vardım köye
Köyde gören güldü, delirmiş diye
Sanki moral oldu, bizim köylüye
Sırtıma almış yükü girmem köye.
 
Yükleri attım yere, kurşun gibi
Sanki yulardan, boşanan tay gibi
Bir köşe buldum dayadım yükleri
Köylüye sattım gülerek her şeyi
 
Ertesi gün oldu, bizim köylüden
Bir yeni eşşek daha aldım da ben
Kurtuluverdim, köye dil olmadan
Eşşeği okşar dururum şimdi ben
 
 
Müfteilün / Müfteilün / Fâilün
 
 
 
21 Ağu. 16
Ahmet Yüksel Şanlıer