Ölü Ruhlar

An: revnak bir günce;

Sükûtun ölümüne dair

Ölü ruhların çıngarı;

Densiz kelamdan öte

Beyhude rükûsuna hicret döşenmiş patikanın

En sakil rencide, dercesine…

Kınında saf bir rütbe:

Adsız tefekkürün soluk menkıbesinde saklı,

Nicedir ulu;

Hayli zora sokan münafık edimlerde saklı,

Demek kadar itici bir milat,

Ellerin izinde elem yüklü tevafuk

Yine gönül düştü mü dara,

Ve tıynetsiz bir makama gizlenmiş adsız nota.

Dur durak bilmeden

Meyleden göğe,

Sokulan hicrin soluna,

Belkilerden mütevellit olmasa da

Gelip geleceği son rota.

Tıknaz muafiyetler,

Gönülsüz bedevi meşrepler:

Hayli dolgun,

Ucube mevkilerde solgun bir çiçek kadar

Kıymete binmiş

Kıyamet habercisi şu beşerin

İndinde saklı tuttuğu:

Adsız, reçetesiz;

Miadı dolmaktan da öte,

Ölüm ki varlığın tenezzül etmediği

Bitap bir gölgede saklı tuttuğu:

Tandan önce,

Hükümranlığında gölgelerin,

Sığınıp sığınacağım bir hutbede,

Tüketmekten öte

Türeyen bir dirayette,

Sona ramak kala

Bir kelamdan da öte

O derin vücudu ses olan ukdelerin belki de…

Basireti bağlı bir sancı:

Teneşir paklasa da sakil bir sufi,

Dercesine âdemoğlu:

Batılın hazinesi,

Hele ki sokarken hazneye kıvılcım yüklü

Sanrılara sığınmakla eş değer

Görünmezin bile rencide edildiği,

Haktan öte olmaz ki baki rütbe,

Bilumum kehanetlere sığmaktansa,

Kaderin tefrikası yine tümden gelen

O hezeyan.

Gölgeli bir akşamı ötelerken

Ruhsuz edimlerin teveccüh buyurduğu,

Hayli sıdkı sıyrılmış bir günceye

Sığındığım ve sığdırdığım

Tevafukun izdüşümü.