Ne Çok Sen Kokuyor Yüreğim

Kelebeğim,

Sokaklar ıssız

Kendine karanlık yapan mavilerim bunalıyor

Açılan kelimeler

Ve geceyi yırtarak çıkan aydınlık rahatlat/a/mıyor

Ruhumu

Ve düşüyor ellerimden aşk

Ve sarılıyor soğuk rüzgârlar elleriyle bedenime

Ve açılıyor kapılar

Ve pencereler

Ve üşüyor kelimelerim,şiirlerim,kalbim

Sen olmayınca

Ey yüzü Mâh’ım,

Her acı nasıl büyütürse içindeki çiçeği,

Senin özleminde işte öyle büyüyor,

Büyütüyor kendini yüreğimde

İçimdeki kalp kırığından,

Kıyametten kimsenin haberi yok sevgili !

Ben sevdim

Ben seni sevdim

Yana,yıkıla sevdim hem’de…

Ve ben sende kaldım

Sende saklı…

Özlemek diye bir şey var bu hayatta

Hasrette…

Ve şimdi

Ne çok “sen” kokuyor yüreğim

Bir bilsen..!