Var Olaný Kabul Etmek

Her gece ölüp ölüp dirilirken caným

Þaþtým kaldým geceleri sensiz kaldým

Gidiþin mi bela sensizliðin mi çözemedim

Kaldým bin bir çözümsüz belalarýn içinde

Muhalif fikirlerin rüzgârý mý esti etrafýnda

Ýspat için soru sormadýn kaçtýn yanýmda

Ýkna edemem diye mi korktun vurdun sýrtýmda

Kaldým bin bir çözümsüz belalarýn içinde

Mümkün olan bendeki duygularýmdan mý korktun

Bende mümkün olanlar senin için eksik miydi vurdun

Karþýma geçip yanlýþ giden hakkýnda bir sorumu sordun

Kaldým bin bir çözümsüz belalarýn içinde

Zihninde kabul edemediðin neydi neden söylemedin

Hata bende ise kabul eder düzeltirdim sevdiðimi görmedin

Yeterlilik derecesin den mi korktun kendine deðer mi vermedin

Kaldým bin bir çözümsüz belalarýn içinde

Ýstek ve arzularýna yetiþemedim ise arzularýna sýnýr çekeydin

Birbirimize yeterdik yetersizliði aþardýk bana bir söyleseydin

Küskün gecelerimizde bana gönülden sen bir gülümseseydin

Kaldým bin bir çözümsüz belalarýn içinde

Tam mükemmel insan ararsak yalnýz kalýrýz iþte kaldýk

Neden acaba gönlünün kapýsýný yüzüme kapattýn biz olamadýk

Giderken neden güzel aþkýmýz hatýrýna demedin Allahaýsmarladýk

Kaldým bin bir çözümsüz belalarýn içinde

Var olaný kabul etmek insanlýðýn gereði olsa diye düþünürüm

Var olandan daha güzelini el ele yapmak gerekir derim

Benimle yol almayaný ben sanma bir daha düþünür üzülürüm

Kaldým bin bir çözümsüz belalarýn içinde

Kul Mehmet’im bal damlama dý bir gün dudaklarýnda

Her gün gezdim etrafýnda kaldým bir sýðýntý yanýnda

Bir ateþ deðdi yaktý bu bedenimi san her yaklaþtýðýmda

Kaldým bin bir çözümsüz belalarýn içinde

Mehmet Aluç-Kul Mehmet