Kelebek

Geveze imlerimi sattım bu gece,

Derken ihlal edildi dizelerim

Dizemediğim imleri de yuttu şiir,

Aklımda kalan hangi emare ise

Öldüğüme dair tutmadığım güncede

İfşa ettim aşkı

Ve boykot ettim ayyuka çıkan tüm sırları.

Gönülsüz bir kelamda sırıttım belli belirsiz:

Dudağıma ilişen kelebeği yuttum yutalı

Geriye dönük çalıştı sarkaç:

Kalan son yirmi dört saat:

Hangi akla hizmetle midemde saklı ömrüm,

Kifayetsiz bir meramda ıslık çaldım belirsiz bir tınıya da

Dâhil ettim sessizliği

Ve takip ettim kayıp ayak izimi.

Mutlu muydum da mutsuzluğa toz konduramazdım

Ya da aşkı bir tek ben mi adam yerine koyup da

Yutkunmuştum izafi bir lokmayı bölerken boğazımda

Ve bölündüğüm her katrede yine bana dair bir yoksunluğu

Sahiplenmişken ketum gölgeler

Yine de demir aldığım sahipsiz sahilde

Sahiplenilmeyi bekleyen bir şiir kıvamında

Dokundum usulca son beyite.

Kelebek misali ölümlü bir imgeye buyurdum

Fısıldarken kulağındaki son heceye:

Adın ne senin,

Dememe ne hacet kırıldı kalem,

Gecenin sessizliğinde yarına gebe şafağı

Titretirken kâinat

Ve kanarken kandırıldığım hangi şaibe ise

Yüksünmeyi yok saydığım son tefrikada

Adımlarken hayatı pervasız bir derviş kılığında

Sattım satalı cüppemi insan pazarında

Ve ait olmadığım bir sanrıda

Denk düştüm kadere sorarken usulca:

Derdin ne ola ki benimle.

Mecazi bir sırdı ifşa edildiğim,

Biraz dokunaklı olsa da çalmadığım adsız şarkı

Sahiplenilmeyi bekleyen bir çocuk gibiydi

Yazdığım her şiir.

Kayıp bir notanın efkârı bürüdü bürüyeli gözümü

Kaybolmayı meziyet bildim

Derken açtım gözümü şiirin tam da ortasında

Ve sorup soracağım tek soruyu muhatap bildi şiir:

Sahi çok mu geç kaldım o son şiire?