Tek Haram Lokma Geçmedi Şiirden...

En aykırısından batıl bir cümle,

Keskin zamanların zamansız sırları belki de

En hicap yüklü seyri ömrün,

Demlendikçe zaman o insan pazarında

Ağzından akan salyalarla,

Bir katre dahi yol almazken

Yitip giden.

Bir cümle daha damlıyor parmaklarımdan:

İs içinde işlemediğim cinayet,

Görgüsüz kopçalarla iliştirdiğim günahlar

Ve yasakları ahvalin çok derinde bir gömüt:

Oysaki tek haram lokma geçmedi şiirden:

Almadığım çalmadığım,

Bariz yürek bariz neşe bariz tokadı el’in

Damıtırken ölümü hücrelerinden.

Nifak sokmaksa kaderle arama,

Beyhude!

Sapla samanı ayırt edemeyen münafığın düş yarası,

Tümden gelen bir hegemonya

Yine şiirin damladığı

Evrenin hükümranı.

Gönülsüz müyüm?

Hâşâ!

Yalan bir günce miyim peki

Akmazken kan şiir niyetine?

Sorular ardı ardına

Küpeştesinde mazinin:

Seziler yanılmadıkça elbet iz sürerim.

Bir nidayım gece yarısı,

Sefil bir çiçek açan kışın en melankolik zamanı:

Zarfların ömrü tamamlandı tamamlanalı

Ne gam!

Yazarım doya doya

Okumayacağını bildiğim her son mektubu.

Sonlardan muzdarip bir kaygı çöreklenen,

Başlamak gün ve gece

Göz göre göre.

Yaşanandansa yeşeren,

Bir cümleyi daha evlat edindim

Hayata ithafen:

Saklı bir tohumdu umuda dair,

Açmayacağını kim ise beyan eden.

Sanrılar, sanrılar;

İki kulaktan uzanan üçüncüye

Yoksa bana da mı tanınmayacak son bir yaşam hakkı?

Cevaplar mağlup,

Göçükte kalan son mürit:

Aşka asalı benliği daha dün gibi,

Sefil neferin ömrü

Hep yas dolu:

Gönle kıyan her bir kulu

Havale ettim dünden.

Halefi selefi yorgunluğun,

En muteber yüreği rehin tuttu mabedim:

Kirli bir isyanda,

Nursuz bir kelamda:

Sanırsın ki Hezarfan Çelebi

Dağıtmışlığımın kelamı

Sırlı bir gecede saklı.