Aşk Sandığın Kadar Değil

AŞK SANDIĞIN KADAR DEĞİL

Önce gözlerini seversin,

o derin bakışlardaki okyanusa

akıverirsin farkında olmadan.

Ne olduğunu anlayamadan

Saçının,kirpiklerinin her telini okşamak,

koklamak istersin içine çeke çeke.

Onu; sahip olma arzusu ile değil,

küçük bir çocuğun masumiyetiyle seversin.

O yokken her şey acıtır canını,

düşlerinin,hayallerinin rengi soluklaşır birden,

yüreğin avuçlarında sıkışır sanki

Ve

onsuzluğa, yokluğuna,yarım kalmışlığına  ağlarsın kana kana…

Her  gece kalemin kağıtlara kanar durur,

kelimelerle sarılırsın ona,

satır arası boşluklarda ise

sarar,öpersin doyasıya…

Bazen ilk bakışını,ilk öpüşünü hatırlar,

dudaklarının kıyısına kondurduğu busenin

ateşinde yanarsın hala…

Yokluğunda bile seversin delicesine.

Evet,

sorma bana aşkı,sevdayı artık!

Aşk,ayrılığa mahkum olunca değil,

Vazgeçince biter sevgili.

Seviyorum diyerek boş yere ağlama yeter,

Gerçek olduğuna inandığın dünyanın

Yalan olduğuna ağla sen…

Bu kadar israr etme,

Bu kadar zorlama artık.

Olur ya  bir gün,

içine bir hüzün çöküp,

Ruhunun bedenine sığamadığını düşündüğünde

Canının çok yandığını hissedersen

Sakın korkma ne olur.

İşte,

işte o zaman gel bana,

gel ,sarılınca geçer belki.

Aşk;sandığın kadar değil,

yandığın kadardır sevgili,yandığın kadar…

Şafaknur YALÇIN