Yorgunluklar kaplamışken göz kapaklarına.
Ümitlerin ışıkları sönerse bir, bir.
Kuşlar son kanatlarını çırparken sılaya.
Yok olan canlıların değil artık yarınlar.


Ellerden, çekince ayaklarımızı.
Hazırlık her gün;
Beyaz çarşaf,yatak.
Üstümüze toprak yerine betonlar.


Belki son tatlı rüyalarını görüyoruz yarının.
Akşam ki yorgunluklar yatak yorganın.
Kirpikler kavuşma sevinci birbirine.
O dırdırları yok artık kadınların...