Mana Aleminin Gücü -- Şiirler 2 --

ADAMIN DOĞUŞU

Önce adam oldu

 Sonra oluştu evren

 Yeniden

 Adamda.

Suyun adı kondu

Taşın, toprağın

 Bir bir isimlendi varlık

 Yaşanan hayat kavranan oldu

 Çiçeğe çiçek dendi; çiçek soldu…

Ve saymaya kalktı adam,

 varlığı ayrı ayrı

 Var olan tek varlık,

 varlara dönmüştü artık

 Saydıkça arttı sayılar

 büyüdü ayrılık…

Kuşlara isim verdi adam,

 sonra uçmaya.

Çiçeklere isim verdi ve kokmaya.

 Gördüklerine isim verdi bir bir;

 görmeye…

 Derken kapayıp gözlerini ruha da isim biçti

Böylece şekillerini giydi her şey isimlerden.

Suretlerle çevirdi kendini adam

Surete döndü.

 Suret sahibi, sureti gördü.

 Yitirdi şekle sığmayanı; söndü özü.

Böyle böyle böldü yaşamı adam

 Artılarla kesretti

 Vahdeti yitiren benlik, cenneti kaybetti.

Ve şeytan!

Ağzı elmalı o yılan

 Diliyle uzattı meyveyi

Elmaya elma dedi adam; dilden tattı rüyayı.

Kattı adı yokluk olan Adem'e

varları Havva'dan şeytan

Ayırdı onu yokluğundan, yoktan.

Bin bir  renge büründü birden evren

 Bin bir şekle girdi

 Her an tükenen.

Geldiğine, hiçliğine dönen.

Ve anladı adam aldanmışlığını

 Dedi yok mu olmada bu alem

 her dem değişerek;

 yoksa var mı sanmada yoku Adem?