Eski Ev

Işığı söndür perdeleri çek

Gün mavisi sızmasın içeriye

Sustur kapı gıcırtılarını

Mutfaktaki musluk tıp tıp damlamasın

Tavan arasında dolaşmasın börtü böcekler

Mavili kızın çeyiz sandığı hala orada

Eskimiş ahşap merdivenlerin gıcırtısı

Arka bahçede buluşan aşıkları ele vermesin

Hele şu kırık kapı kolu var ya

Sakın sakın yere düşüp

Ortalığı ayağa kaldırmasın

Her şey yabancı şimdi

Tülsüz pencerelerin süresi dolmuş

Yan apartmana taşınmış sakinleri

Eski evin hatıraları

Yeni evin bodrumuna atılmış

Ne çok severdi kırmızı koltuğunu

Ve parçalı camdan biblo büfesi

Ceviz karyolasını pek beğenirdi

Atlas satenden bordo örtüsünü

Elleriyle işlemiş

Kullanmaya bile kıyamamıştı

Artık kahkahalar duyulmuyor eski evden

Mutfak sobasında pişmiyor kurabiyeler

Salondaki on iki kişilik maun masa

Ahşap kurtlarına yem olmuş

Kala kala iki sandalyesi kalmıştı

Onu da eskici alıp götürmüş

Zaman sevmez maziyi

Silip süpürür yeni gelen yaşam hatıraları

Çer çöp olur sanki, dün kıymetli olan

Yaşlı bedenlerin sitemini dinler

Yalvar yakar saklanan gece lambası

Ve bir gün eski evin enkazından

Çıkıverir ortaya mavili kızın

Boyası dökülmüş çeyiz sandığı

Sıkışıp kalmış kapağına

Bakir bir ruhun hiç el değmemiş

Gümüş sırma nakışlı nişan bohçası...

Şükran Gülcenaz AYDOĞAN