Çoban Ve Pınar

bir pınar vardı
dağın yamacında
mutluydu kuzuları kuşlarıyla
susamış yolcular gelirdi
kana kana içerledi pak suyundan

kıvrım kıvrım dolaşırdı suyu
meraları bahçeleri
nerden bilsin bir gün
suların akmayacağını
önce meraları kurudu
sonra kuzular kuşlar gelmez oldu

şimdi o pınardan kalan
kurumuş otlar ve
ıssızlığın hüznü
birde çobanın kavalında
yanık türküsü;
bu pınar kurumuş akmıyor artık
suyundan kimseler içmiyor...