Ne Duruyorsun

En azından dilime gizlediğim bir sırrın

Beratını veriyor Tanrı

Ve ellerimde kayan yıldızlardan arda kalan hüzün,

Sonra da tutuşan bir yangından

Kurtarabildiğim kadar,

Peşimde de sayısız imge,

Bir bir burkulurken yüreğin hükmü.

Hani öyle sıradan da değil tehir ettiğime

Yüklediğim sevinci buyur ederken gökyüzü;

Göremediğim sen yanın ve en

Saf halim,

Çocuk gülüşlerime gizlediğim.

Bir sonrasını tahayyül ediyorum:

Yarını ve gelmeyecek olan mutlu adımlarımı

Gölgelendiğim o ağacın gövdesine

Kondurduğum bir umut zerresi işte:

Kayıp giden asırdan

Aşırdığım sayısız yıl ve ötesi,

Bin yaşıma ermişçesine,

Gönülden de bağlı iken sevdaya

Ve artık kimin hatırıysa buyur ettiğim,

Bir önceki debdebeli ömrüm belki de,

Yitirdiğime kani,

Yüreği de ıstırap yüklü:

Kanatlarım hepten kırık ve karlı,

Daha dün öldüğüm seferinde devranın.

Kilitlendiğim kalbinde

Hasrete doyamazken o buğulu sesinde,

Sokulduğum bir kovuk belki de,

Görmediğime hükmüm,

Gördüğüme nazarım

Ve çatık kaşı elemin:

Ne duruyorsun?

Sev içimdeki seni.