Hasta Toplum

Bir zamanlar hukuk, adalet tekti,

Dürüstlüğün tirajı çok yüksekti,

Gönüllerden sevgi, güven el çekti,

Bütün vicdanları korkular sardı.

Mevki, makam kundaklarda belendi,

Ahde vefa, yarışlarda elendi.

Gece, serkeşlerce kelepçelendi,

Gündüzü kâbuslar, uykular sardı.

Saldık Ummanları tel kafeslerden,

Ne tablolar yaptık biz nefeslerden,

Ürktük, burnumuza gelen seslerden,

Kulakları aymaz kokular sardı.

Kiminin karnı aç, kimi doymakta,

Gücü yeten, yetmeyeni soymakta,

Sadakat kalmadı evde, oymakta,

Toplumu çok ciddi kuşkular sardı.

Özü, sözü bir olanı yereriz,

Çıkar için her boyaya gireriz,

Kalpler arasında duvar öreriz,

Gönlümüzü ifrit duygular sardı.

 Kız saçını usturayla kazıtır,

Oğlan ise beline dek uzatır,

Kaynanası sus pus, gelin azıtır,

Arzı dehşet dolu olgular sardı.

Heyhat, Yanık Ozan, değişti beşer,

Herkes birbirinin kuyusun eşer,

Yüreklerde kazan kazan aş pişer,

Mideleri ise tutkular sardı.

 6 Mayıs 2007/ Akyazı

Muhammet AVCI