Anlatamam Ben Seni

Seni ben anlatamam çünkü anlatılmazsın

Anlatılsaydın ya son defa şair anlatır

Sonunda son noktayı son cümleye koyardı

Anlatıldığın için anlatamam ben seni

Bir sırsın sen bilinen ama çözülemeyen

Hissedilensin ama hiçte görünmeyensin

İn misin cin misin sen gelince hoş edersin

Hoş ettiğin hoş iken anlatamam ben seni

Yağmur gibi sen kurak toprağa bereketsin

Gönülde cennet çiçek gibi açan kokansın

Yeşermeyen çöl olan gönlü sen yeşertensin

Sen hala yeşerirken anlatamam ben seni

Bakışı dokunuşu cennetten sen almışsın

Seven gönlün içine habersizce dalmışsın

Ömür boyu içinde saraylar kurdurmuşsun

Saray hala kurarken anlatamam ben seni

Dizlere fer gönüle ilaç göze gülüşsün

Söylesene ne güzel sen tatlı bir gelişsin

Asırlardır yaşarsın sen bak hiç ölmemişsin

Sen yaşarken hep böyle anlatamam ben seni

Yüce Allah yarattı kulu ve kâinatı

İçine seni kattı ondan sonra yarattı

İki gönlü aldın sen bir anda sen bağlattın

Sen hala bağlatırken anlatamam ben seni

Kul Mehmet’im seni ey aşk fazla anlatamam

Sen gönülde olmazsan âlemde yaşayamam

Cümle canlarla bende muhabbete dalamam

Muhabbet devam eder yazamam hiç ben seni

Mehmet Aluç /Kul Mehmet