Deniz

Mahir'leştiğinden beri

Ve yolların hüseyin'e çıkınca

Daha bir katmerleşti davan

Daha bir büyüdün civanım

Gözlerin mavi değil dal boylum

Çınar uzunu can keskini yiğit efsunu

Bizi bugün güneşe çıkaracaklar

Sarı başak dalların rüzgârla seviştiği

Al basma gelinlerin yüz perçemi düştüğünde

Yusufçuklar uçuşacak bu kör galası camlardan

Önce ekmekler bozulacak dürmeç aralarından

Kızıl bir testide karanfil sunulacak/

Yüreğinde sevdayı yelken etmiş ömürlere

Annelere, kızlara, oğullara…

Yol gözleyen herkese/

Kurtlara, kuşlara, börtü böceğe…

Kolay mıdır?

Demiyorum

Çünkü bu yürek alışmadı ağaç gölgelerinde yatmaya

Akşam dolusu gecelerde müşkül olmadı

Başı düşmedi oyuklara her zaman dik

Her zaman hazır tetikte ayakları

                                                                                Kangrende olsa/

Şişse topukları

Sevda ulan bu…

Karanlığın ışığa sevdası

Diyetin ilahi adalete hükmü

Ne yazar bir celladın boyun askısı

Ve hüznümü seyretse ne  yazar

Yar kaçkını bir kunduzun gözleri

Kimseye inadım yok!

Eğer ayrık otları birleştirseydi dallarını

Ve uğur böcekleri bayraklarını dikseydi

En yüksek ve derin mevzulara/

O zaman kırılmazdı bir üveyik kanadı

Bir martı çığlığı geçmezdi aramızdan

Bizi biz yapan yaralarımızdan su içerdi bir serçe

Aynı göğün pırıltısında dalgalansaydı hürriyet…