Büyüdüm Artık Anne

Büyüdüm artık anne bırak ellerimi,
kör topal gençliğim aldı, sancılı çocukluğumun yerini,
geceye inat hıçkırıklarım gündüze meyletti ,
büyüdüm artık anne düşünme sen beni..

artık yalan söylemiyorum sıkışınca köşeye,
hani yok derdim ya:ağlıyor musun dediğinde.
şimdi doğruyu söylüyorum bak işte anne,
ağlıyorum işte,ağlıyorum hemde değil gizlice...

büyüdüm artık ben anne ;
artık düşmeden kanıyor dizlerim ve yüreğim,
ağlamadan kızarıyor gözlerim,
ve uçmuyor artı,k hapis kaldı içimde kalbim,
ama boşver büyüdü artık benliğim.

sessiz değil onsuz sokaklar korkutuyor,
ışıksız değil de umutsuz geceler sızlatıyor ,
katıksız değil yarsız sofram kahrediyor,
benliğim aç sevdam aç kalıyor.
ama olsun anne,bak kızın günden güne büyüyor.

büyüdükçe anlıyorum insanın ne olduğunu;
ne işe yaradığını o sıfata bürünmenin,
zor denilen hayattaki zorluğu şimdi kavradım,
büyüdüm artık anne, bende o zor hayatın insanıyım.

ne kadar büyümek gerekir peki ayrılığı kabullenmek için?
yarsız yaşanabileceğini,yaşamak gerektiğini ,
birdaha sevmemeyi ve acı çekmemeyi ,
öğrenmek için ne kadar büyümek gerekir ki? ?

belki de büyümeseydim keşke anne!
o minik yüreğim yanlız gökgürültüsünde çırpınsaydı,
ve yanlız karanlık geceler korkutsaydı ,
ben, o olmayan canavarlara inansaydım.
insanlar artık daha korkutucu be anne !
büyümeseydim değil mi belkide ?
ama büyüyen sevdamla bende ;
hayata kahrede kahrede ,büyüdüm anne...

Merve Ayyıldız

hayatımın satır boşluğundan....