Yarınlara Ağlamıştı

Akşam karanlığa ermemişti daha
Güneşin kızıllığı sallanıyordu
Ne kadar geç batarsa
Sabah o kadar geç olacaktı sanki.

Derinlerden belli belirsiz bir hıçkırık sesi
yarınlara mı ağlıyor?
Ağlamasın diye sanki
Güneş ondan mı geç kalıyor?
Batmıyor.

Hıçkırıklarını bırakmıyor duymasınlar diye
Sessizliği yaşadığı saatlere saklıyor nefesini
Az kaldı
Bekliyor ama dermanı yok
Güneş bir batsa
Karanlığı yaşadığı saatlere bir varsa
Kaderine doya doya bir ağlasa.

Çökmüş duvara vermiş sırtını
Dayanamıyor..
Bırakıyor düğümlenen hıçkırıklarını
Bırakıyor yarınlara ağlayan gözyaşlarını
Kara geceye hazırlanıyor
Kara kadere
Küçücük bedeniyle.

Onbeşinde henüz
Başını bağlamışlar yazgısını yazmışlardı cellatları
Denizin sakinliğinden alınmış
Azgın dalgalara bırakılmıştı.
Pırıl pırıl seven yüreği
Karanlığın mahzenlerine kapatılacaktı.

Nereye kaçacaktı ki?
Geçmişinde
Perdeleri kapatmışlar simsiyah örtülerle
Harcanmış yıllarca geleceği
Sandığına koymuşlar umutlarını
Körpe yüreğindeki sevdiğini
Sessiz hıçkırıkları gibi sessiz kalan bedenini
Aslında bembeyazdı geleceği
Gelinliği gibi.

Çare yok..
Çare olsa..
Kara bir yazı yazıldı o akşam kader defterine
Ama kara kader bir kez yaşandı
Bir gecelik geleceğinde
Çare yoktu.
Yetmedi hıçkırıklardan çığlığa dönen ses
Yetmedi körpecik sevgisi, sevdiceği
Yetmedi o kanlı gözyaşları
Yetmedi..

Sabaha eren
Sandıktaki kanlı beden bile
Yetmedi ..
............................

Sevmek;
Yaşamak
Yaşatmak sevgini.
Bazen de sevmek
Umutsuzluğun acımasız çaresizliğinde
Toprağa gömülmek...

nurhan ergün