Hasret

Hani bir seven vardı seni her ellerine bakışında başka elleri gören 

Bir kölen vardı senin uzun yerlere sürgün yedirdiğin 

Hasretti bu ya özlemdi özlendi yokluğunda yokluğun 

Kalem kalem satır satırdın sen bende yazdıkça daha da çok boş kalan 

Ey sevgili varmı şimdi benliğin ıslak gölgende varmı sesim nefesinde 

Ruhum ezelden hasret ışıksız gökyüzüne bırak dolsun acıyla bardağım 

Ben sana hasret sana tutsağım yok kalmadı bahçemde bir tutam mutluluk 

Ben sana küskün sana karşıyım 

Murad almadım fani dünyadan kurak kalmadım su doldu toprağım

Ben hasretim beklerim unuttursanda uyuttursanda... 

KEREM ÇAKICI