Şiirlerde Kıstırılmışlığım

Zamanın tükettiğini sanırdım insanı,

Bilemedim insanın zamanı çarçur ettiğini,

Desem bir yalan da ben mi ekeceğim andıkça aşkın sızısını?

Dediklerim mademki racon kesiyor hangi ahkâmsa

Yüreğin terennüm bildiği

Bir de yüksek voltajlı bir ölüm adeta

Şiirlerde kıstırılmışlığım:

Hanidir nidalarımı çalan adamlara kızgınım

Bir de ellerinde bez, kova

Tebeşir izlerimi silen kadınlara isyanım.

Öyle ya; dünkü çocuğum bizimkilerinin nazarında,

Bizden bilindik bir seyir yine

Yürek martaval okumaktan geri duramazken.

Sahi nerede kalmıştım, demelere mi gebeyim yine?

Doğuma sancılı girmekse boynumun borcu

Eyvallah şiir yürekli mizacı sevdiklerimle örülü dünyamda

Yine satır başı yaptığım bir gece.

Geceyi mimlerken şair

Ve derine gömmüşken sevgisini,

Seyrine de doyum olmaz hani sevgili bildiğim bir cümleyi

Daha evlat edinmenin verdiği hazla

Rükûa durduğum o mihenk taşı.

Mademki yüreğin yoldaşı,

Ne duruyorsun sefil kalem,

Bir de demediklerimi desem

Nasıl ölümlere maruz kalacağım kim bilir?

Önce bir imla hatası

Derken yüreğin kayıp hizası

Bir de diş bilediğim imgelere verdiğim selamı almazken şair,

Hem kim demişse ne güzel eylemiş:

Ben seni ölümüne sevdim.

Ve son bir koz daha yine şiirin damı

Bir nakarat kıvamında

Kapsamlı bir var olma telaşı ya da en iyisi

Sus payı bir söylem farz et ne varsa söylemediğim,

Bir de kovuğunda kaç hezeyan biriktirmişse

Yüreğin kayıp naşı;

Hem de düşkün bir sevda nispetinde

Ne de olsa gidip gelmelerinden mesulüm

Yorgun yüreğin fıtratı mademki gizlenmiş

Bu son şiirde.