Hazan

HAZAN

Dışarıda çocuklar  gibi
Delice koşturan
Rengarek bir bahar
Gürül gürül akan
Bir devranıdem var

Bir zamanlar  
Kaygısızca kanat çırpan
İçimdeki delikanlı coşkudan
Ne ses ne nefes
Ne de bir kıpırtı var

Durmadan sızlar, kıvranır
Türlü bahanelere sarılır
Dokunsam ağlar
Konuşmasam küser
Ha soldu ha solacak
Umut
Bahçemdeki en narin çiçek  

Sarılıp dost edasıyla
Yürek sızlatan hatıralar
Usul usul,ince ince
Saçlarıma yağan kar
Mezardan çıkmışcasına
Yüzüme Ölgün bakan aynalar
Hazan mevsiminin
Habercisidir dostlar 
Alemi ebediden
Bize davet yollar

Ah vah sesleri neye yarar
Kesesindeki yılları tüketti
Adına ömür dediğin
Sanki akşam güneşi