Zincire Vurulmuş Bir Yalnızlık

…ZİNCİRE VURULMUŞ BİR YALNIZLIK

/yalınayak dolaşıyorum içimin koridorlarında

/hislerimin cellâdı gülücükleriyle dolaşıyor

/insanlar arasında

/ellerindeki buz parçalarına sarıp tebessümlerini

/”dostluk” adına tezgâhlıyor

/şiire eğilmiş şair/e gibi suluyor sahte yürekleri

/oysa bilmiyor ki,şiir adına yutturdukları

/Diazem’den başka bir şey değil

/karanlık yanını sözde zarafetiyle perdelemeye çalışıyor

/ruhun uçsuz bucaksız derinliğinde kıvranan mavi tohumları

/rengârenk bir falezin kenarına dikmek yerine

/diksiyonu bozuk bir sırıtışın gizemine bırakmak niye ?!

/kenarlarını sorgulayan karenin,

/köküne inme sevdası değil mi

/zaten bizi açmazlara sürükleyen ?!

/derme çatma bir iskemlede oturan bir ruhun

/dışa vurumu da biraz topal,

/çokta kördür

/zincire vurulmuş bir mavinin yeşermesi

/inkişâf etmesi,özgürleşmesi ne kadar zorsa,

/işte,yukardaki ruhunda

/üç aşağı beş yukarı sonu aynıdır

/kalemimin serzenişleri kâğıt üzerinde arttıkça,

/esridim…

/rahatladım…

/gülümsedim bile.

/ama

/ama kelimelerime sıçrıyor yalnızlık

/çok pahalıya alıp

/çok ucuza satıyoruz kendimizi, değer/li/lerimizi

/peki,değer mi ?

/değiyor mu ?!

/değdi mi?!

…..gece yalnızlıklarım 21:30 /20 nisan 2017