Karanlığın En Derin Saatleri

Güneş ufuktan, usluca kaybolunca;
dertler hücüma başlar birazdan
Hüzünleri alırımda ardıma
Yürürüm üstüne üstüne gecelerin

Bir yerde hiçbirşey değmez
düşünmeye,dert etmeye ,yaşamaya
Derim ; ama ne çare
En yitik ümidlere tutunur
Beklerim sabahı gecelerden

Karanlığın en zifir saatlerinde
yıldızlara bakarda daha bir efkarlanırım
Küçük bir zerre yüreğimin bir yerinde
Bir avuntu bir ümid o an
Çeker beni aydınlığa