İlk Oruca Niyetlendiğim Unutamadığım Anım

İlk Oruca Niyetlendiğim, Unutamadığım Anım


Yıl 1976  sanırım yazın ortalarıydı, Ramazan gelmişti evimize 
oruç tutmanın sevinci çökmüştü içime ama o kadar çelimsizdim ki babam izin vermiyordu tutmama halsiz kalıp hastalanmam dan korkuyordu sanırım daha çocuktum bir o kadarda inatçı tabi ilk gece uyandırmadılar beni ve kalktığımda sabah olmuştu
İçim öyle buruktu ki anlatamam o gün ağzıma hiç bir şey sürmedim 
ta ki iftara kadar ailecek oturduk bekliyoruz ezanı iftar yapmak için
Babam şöyle bir baktı yüzüme, akşamdan mı oruçlusun sen
evet dedim usulca babamın gözleri yaşarmıştı anladım dedi,
başımı okşayarak, ezan okundu orucumuzu bozduk
ben ise çok huzurluydum hiç olmadığım kadar


O gece uyandırın bile dememiştim sahura
Davulun sesini duyuyordum ama kalkmıyordum yerimden
Az sonra babam geldi yanıma kalk bakalım inançlı kızım benim 
sahur zamanı dedi hemen fırladım yatağımdan çok mutluydum
Küçücük kalbimde kocaman sevinç yaşıyordum adeta bu benim için çok değerliydi namaz kılmak, kur'an okumak, oruç tutmak
Allah'ın lütuflarıydı bunlar benim için
Ellerimi açıp dakikalarca dua ederdim ve beklerdim kabul olması için, zaman benim için önemli değildi er geç sesim duyulacağını biliyordum. O kızgın sıcaklar etkilemiyordu bile ne susuyor, ne de acıkıyordum Allah'ım bu ne güzel sabırdı dayanma gücü veriyordun 
Komşu teyzeler sokağa çıktığımda yemem için bir şeyler uzatırdı
orucum dediğimde halime bakıp öyle utanırdı benim ise bu çok hoşuma giderdi, sanki gururlanır gibiydim çünkü kendimi buluyordum bu derinleşen huzurun içinde


İbadet gibisi yoktur yalan dolan her türlü kötü  huyları yok eder
Bilinçli hareket etmeyi sağladığı gibi de ne mukaddesdir
Ben çocuk olsam da o yıllar bunların farkındaydım
On bir ayın sultanını dolu dolu geçirmekti maksadım
O yıldan sora da hiç bırakmadım orucumu Allah sağlık verdikçe
İlk oruç benim için önemlidir ve aklımdan hiç çıkmaz