Ağac-ı Saadet

  AĞAC-I SAADET

  Battı bahtım dün akşam mutsuzluğa sahiden

  Şimdiye dek ne gördü ki gayri ne görecek

  Güz değildir ama bak solmaktadır şimdiden

  Senin kutlu elinde açsa dediğim çiçek

  Ne güzel dinlenirdi yorgun gövdelerimiz

  O serin gölgesinde diktiğimiz ağacın

  Mutluluk denen hazza erişirdik ikimiz

  Sarınca yarasını şefkatle bir muhtacın

  O ağaç ki meyvesi bizi besler durur da

  Yeter hem daha nice karnı aş görmemişe

  Sevgiyle sulanmazsa filizleri kurur da

  Ulaşamayız asla  o yakuttan yemişe

  Gölgesinde barınmak henüz gecikmiş değil

  Kurmak mümkündür halâ çardağında hamaklar

  Yeter ki o ağacı candan korumayı bil

  Her bir tomurcuk bize nice müjdeler saklar

  (21.05.1982 – Telecam/LÜLEBURGAZ)

  Zekâi BUDAK

  (C'est le première édition.)