Sevmek de Yorar

Sevmek de yorulur.
acaba gelir mi diye beklemekte yorar
Kaf dağına kar olmak istersin. 
Isındıkça havalar, yükselen bir su olmak ;
Önüne aldığın her şeyi süpürüp gitmek istersin...
Yabancı bir ot dikerler bahçene
garipsersin..
Pilava kaşık saplama çağı geldi diye sevinirken
Kaşığının sapını kırıp, kalbine saplarlar
Acı çekmekte yorar insanı.
Son ekmek kırıntısını atarlar önüne
bir kuş gibi konarsın pencereye
Rüzgar alır götürür önünde ne varsa.
Bir an mutlu olmak için mazine dönersin
orada çocukluğun vardır.
Gitmek için kumlara çizdiğin yollar
ve o yollarda huzurla yürüdüğün yıllar vardır.
Bazen eski bir türküdür anılar
gençliğinde dinlediğin,
’gençlik gidiyor ’ türküsü gibi
Bildiğin halde o anı yaşamak...
Ahh! Şimdi hepimiz bi çareyiz.
hepimiz bi çare
ve
Çareler de yorar insanı, iyi biliriz...
Bütün bunların garantisi yok 
Beklemek zamanı durduran bir ok
Yarası tuzlu bir ter,
insan içinde çıkmayan, rahatsız edici bir ten...
Ölmek, yaşamın en gerçeği
ve bildiğin hâlde yaşamak, umudun varlık simgesi.
Ölmek de yorar İnsanı,
Hem de tüm yaşanmışlığıyla...
Büşra Karacan