Meftunum Hayata: Ne Var Ki Bunda?

Vahaların keşfinde iç sesim:

Diri kehanetlerin her biri mademki alın terim,

Ne duruyorum göğün zembereğinde?

Yufka yüreğin de getirdiği tekbir,

Yeter mi dağıtmaya derken

Tüm evrenin kinini?

Desem ki az sonra,

Başlayacağım hangi kuramsa yine varlığın ihaneti,

Bir de sırra kadem basan bayramlık giysilerim?

Başucumda o sarı resim:

Saçlarım sarının feleğini yemiş güneş misali,

Pabuçlarımda kırmızı bir tebessüm,

Avuçlarım dolu dolu;

Sağımda zakkumların gölgesinde babamın

Henüz sönmemişken gözlerinin feri;

Solum da dolu dolu,

Kıyamda kim ise sevginin teneffüs ettiği;

Kambersiz düğün misali,

Boncuk boncuk terlerken şişman komşumuzun

Şimdilerde çoktan toprak olmuş

Soluk teni.

Dünden an’a dokunan,

Yarınları hepten unuttuğum;

Günü nasıl kovalıyorsam artık

Kanatsız meleklerimin henüz tükenmemişken

İyi dilekleri.

Meftunum hayata ne var ki bunda?

Mutsuzluğum mu engel olacak

Sevgiyi nakşeden belleğimde kayıtlı

Yeni başlangıçlara?

Ne var ki; burkuluyorsam?

Neden diye de kim sorarsa,

Varsın geçiştireyim üçer beşer

Sayarken göçenlerin taburunu,

Adını da sayısını da unuttuğum yankılarını

Çeyizlik düşlerimin.

Zan altında hanidir marifetmişçesine,

Gönül koymaların da yok hani haddi hesabı.

Sergüzeşt bir beste mademki evrenin ikramı,

Takati kalmayanların da alınmaz mı selamı?

Hele ki baş koyduğun feleğin tahakkümüne

Hafifçe tebessüm edip de

Andıklarına rağbet eden yoksunlukları

Varlığımın itikadına bedel.

Yangınların titrek ışığı,

Karalar bağlayan göğün terk edilmişliği bazı bazı

Yine de tek isyan yok dilimde;

Zamana uyumsuz şu kaçkın yüreğimde de

Muteber sevdalara şapka çıkartıp,

Aramadıklarıma mal ettiğim

Hazin feneri kaderin kadar kıstası kayıp yarım;

Aşk kadar uzak bir yalanken gerçek yüzüm,

Sevgiden müteşekkil bir kelama banıp da hüznümü,

Kalan son umut kırıntısıyla

Çizerken son kalemin resmini.