Ben Ağlarım Sensizliğe

Ben ağlarım sensizliğe
Dizeler misali hasretine
Gözlerindeyim her gece
Bir umman ki hasretin sorma
Yokluğunda çırpınır bedenim
Sensizliğedir isyanım her seferinde
Gül kokar yokluğun her demde
Hasretinle süslenir şiirler
Ve bir ağıt yükselir en içlerden
Yokluğunda çırpınır umutlar
Ağlarım yürekler dolusu
Kan damlar hecelere
Öylece boyun bükerim kimsesizliğime...

Ben ağlarım sensizliğe
Arka arkaya sıralanır şiirler
Ardından öylece bakar hayaller
Yanar,alevlenir geceler
Susarım cam kenarında
Çiseleyen yağmurun bağrına
Damlar gülüşün alnımın üstüne
İner gözlerime,harmanlanır dertlerle
Süzülür dudaklarıma
Canlanırım bakışınla
Beyazlar içinde hayal ederim seni
Hayal ettiğimle kalırım bel ki
Sensizlik gündüzüme gece midir?bilinmez ki...

Ben ağlarım sensizliğe
İki kere ağlarım gül yüzüne
Yaprakların solar her seher vaktinde
Feryat ederim hüznüne
Ağlarım öylece;
Hayaline
Hasretine
Seyre dalarım, resimlerinin üstünde
Göz yaşlarım damlar,güzel yüzüne
Sürme gözlerin,göz bebeklerimde
Kaldım dertlerle öylece
Kimsesizlik ellerimde kelepçe
Hüzünlenir dururum yine...

Ben ağlarım sensiziğe
Bakıpta görmemen gelir, aklıma
Başını çevirmen deli eder,diyemem kimseye
Vuslatı beklerim her demde
Sensizlik şiirlerde işkence
Kanar bedenim dizelerin üstünde
Kan revan umutlar
Revirde hayaller
Yoğun bakımda kalbim
Hayal ölümü gerçekleşmiş bir hasta
Fişim ellerinde
Bakarım gözlerine öylece
Titrer ellerin
Çekersin umutların fişini yine
Sende haklısın
Hayal ölümü gerçekleşmiş,hasta biri işte...

Ben ağlarım sensizliğe
Ölünün ardından ağladığım gibi
Mezar taşın gelir, gözümün önüne
Giydiğin beyaz kefen misali
Bir ağlar,bir durulurum
Ben incinirken satır misali
Ve öylece bakarım, sessizce
Usulca gönlünü yoklarım
Ordamısın diye?
Bir yok! sesi duyulur, ince ve aniden
Ben,hasretinin yoklamasını alırım
Seni düşünür,hüzünlere dalarım...

''Senin okurken ağladığın şiirleri;ben yazarken ölüyorum''

MEHMET ÖZMEN (07.01.2010)