Fısıltı

fırtına koparken ruhumun dehlizinde
aldanma yüreğim
üzerinde gezen görünmez ele
aldanma
yaprağın düşerken attığı çığlığa
/bulutların arasından sızan ışığa/

duyduğun tüm sesler bir fısıltı
bu yüzden aşkın adım adım yaklaşması
güneşin ufukta kızarması

dal köklerine düşman
yorgun düşmüş yaprak sallanmaktan
daha dün güneşe hayrandın/eflatun gölgeler aradın
şimdi yalnızlığa muhtaçsın

vazgeç
badem ağacının çiçek açmasını beklemekten
ve söyleyecek çok şey varken
-içindeki tarifsiz bir yoklukla-
sararmış yapraklara dönüşmekten

ah benim şair bozması yanım
ah benim kör olası şiir aşkım
vur kendini yollara
toprak arkandan ağlasın

Sevil Nizamoğulları