Muaf

göğüs kafesimi parçalayan
sövgü dolu sözlerin
diş izleri bıraktığın
ruhumla pençeleşiyor

en kara lekem
bağışlanmaz suçlarımdan
arınmaz defterimden
muaftın

düşüncelerimin düzlüğünden sıyrılıp
öfkeli naralarımı notalıyor
acıyan her azam
aşkımın ilahisi söyleniyor

ve sana en uzun şiirlerimi
en solgun bahçelerimden yazıyorum
güllerin bile mavisinin adı
ilahi aşk konmuşken

yağmuru ilk sevdiğim
aslında
aşıkları ıslattığını öğrettiğin
o yerlere gidiyorum da

yine alaycı gülümsemeni
tavır takınan gözlerinden
kaçıp
az uzağından seyrediyorum

bizi