8 Dila Ve Ölüm

8-DİLA VE ÖLÜM

Son dalgalar,son dokunuş ve nefes,
Cama ninnisiydi körpe havanın.
Beni ötelerde yargılayan ses,
Meyvesiydi hem Adem'in hem Havva'nın.

Kandırabilsem dağları taşları,
Mezarını yıllarca unutmasam,
Seni hatırlatan arkadaşları,
Öldürüp de mezarına atsam.

Gözlerine denizler kumsalıydı,
Zamana takılan verem sevdalar.
Gün ayazında güneşin alıydı,
Ecel dostu,günah dostu vedalar.

Benim bilmediğim senin bildiğin,
Dila! ölüm ve yok olma tutkusu.
Nihayet kucağına serildiğin,
Toprağa bir yudum su,bir yudum su.

Tahtalar,beyaz kefen ve de hasır,
Öleceksin kalbimin kapısında.
Mezarlık ikliminde başlayan sır,
Okunur gider gönül duasında.

Senin olduğun yerde pişmanlık var,
Nedense karşıma doğuyor birden.
Güneşe aşık bir kelebek kadar,
Rengarenk ruhun yükselir kabirden.

Ben bu paylaşıma öylece küsüm,
Tüm kahkahalarımı alıp öldün.
Yerine bırakmadın bir tebessüm,
Sen yok olma tutkusuyla gömüldün.

Ay'ın şehre yansıyan ziyasında
Saatimden muştular duyuyordum.
Ay'ın şehre yansıyan ziyasında
Mezarının başında uyuyordum.


Mustafa Uğur ÖZDAL