Sual

Cevap...

Konuşmak 
insan için bir anlaşma biçimidir,

liyakat, 
gereklilik, yeri ve 
zamanı uygun oldukça edebi nezakettir.

Hezeyan 
veya lafazanlık için kullanmak 
beyhudedir.Kalp yaratanın nazargahı olan suhulettir.

Haşyet, edep, 
ihlas, irfan elbette ki insan içindir.

Halden maksat 
şayet görünen zahir 
ve tercihler için ifade edilmişse başkadır,

yoksa 
hal, siretin, vicdanın şuuruna amade 
nefsin zaaf ve ihtirasından arınmış değerdir,

Beşer, 
insanlaştıkça, 
kendini tanıdıkça makbul olan kimsedir,

Yoksa 
güdüleri veya 
zafiyetleri için yaşayan mahluk zaten her taraftadır...

Bilmek 
başka şeydir, zannetmek 
üzere konuşmak edepsizliktir, zafiyettir, bilinçsizliktir

Mustafa Cilasun