Bir Vedanın Son Siren Sesiydi Kulaklarında Çınlayan

Dalgalar küpeşteden savrulup giderken 
Yüreğini hüzünler doldurdu 
Martıların kanat açıp 
Çığlık çığlığa uçuşmalarında

Suratına savrulan beyaz köpüklerin ıslaklığında 
Sigarasını yakıp dumanını saldı gökyüzüne 
Dalgalarla çalkalanan mavilerin hırçınlığı arasında 
Halka halka yükselen dumanlara takılıp kaldı 
Yaşlarını saklamaya çalıştığı gözleri

Sebepsiz değildi aslında bu hırçınlıklar 
Güvertede sakinliğini korusa da 
İçinde esen kasırgalarla kendini yiyip bitiren 
Bir vedanın son siren sesiydi kulaklarında çınlayan

Bir defa yelkenler fora denmişti dönüşü olmayan yola 
Sahilde yankılanan siren seslerine inat 
Dalgaların arasında boğulup gidecekti nihayet 
Gözlerden düşse de damlalar 
Siren seslerinin arasında boğulup yiten hıçkırıkları gibi 
Dudaklarında ki acı tebessümlerin izi kalacaktı yüzlerinde

Bir martı beyaz yelkenlere inat 
Açmıştı beyaz kanatlarını 
Dalgaların deli başkaldırışlarına inat 
Süzülüyordu baş aşağı 
Umutların bitiminde ki son çaresiydi 
Mavilerin derinliğine ölümüne dalışı

Lanet olsun işte 
Ölümüne sevmişti bir kere 
Ve kaybolup gitti mavilerin sonsuz derinliğinde

Deniz döndü eski sakinliğine 
Yelkenliyse süzülüp kayboldu mavi enginlerde 
Sessiz vedanın derin izleri yer aldı bir ömür gözlerde 
Birde o son siren sesinin kulaklarından gitmeyen çınlaması

Dinçer Demirel