Hasta olunca bebekken,
Ebem lapa yapıp,
Koyarmış göbeğimize .


Büyüyünce ,
Soframızdan ,
Hiç eksik olmadı .

Soğukta ,
Hayali bile ısıtırdı,
İçimizi tarhananın.

Gelmeden kış ,
Mis gibi tarhana kokardı,
Küpe giresiye kadar evimiz .


Dökülmeden beze ,
Bir pişirimlik verirdi annem ,
Eşe dosta .


Sonra konuşurdu kadınlar ,
Senin tarhanan acı ,tatlı ..
Benim ki öyle seviyorla bağlanırdı tatlıya .

Görev yaptığım yere ,
Yanımda götürürdüm,
Uşak olurdu kokusu .

Evlenince ,
Sana bir tarhana yapayım ,
İyileşirsin derdi karım .

Gezdim yurdumu ,
Çok yörelerin tarhanası,
Tutmuyordu Uşak tarhanasını .

Bir kaşıkla ,
Giderdik geriye ,
Rahmetli de çok severdi tarhanayı ...