Yüreğin Hamlesi...

Artık yılın hüznüne yakınım:

En atıl ve ardışık bir sayıdan da bağımsız.

Atıfta bulunmak ne ise…

İçinin kirlerinde paslı şehir,

Ölümüne ramak kala senenin son gününden:

Sızan yaranın,

Korktuğum değil de

Korkutulduğum kadar hem de ölümüne.

Gizli bir kayıt;

Yine muteber bir kaynaktan:

Sözüm ona pişmanmış geçmiş zaman:

Beyhude, be eski sene.

Giden gittiği ile kaldı

Ölümün meşrebine de yenik düştü madem

Bunca insan

Ve zulmüne kumpasın hele ki onca

Çirkin yalanın inhisarında

Kanayan kocaman bir coğrafya

Yüreğin de dünyanın da atlası;

Katmerli acılarla yıkandı yer gök

Hele ki gözü yaşlı anaların

Evlat acısı.

Zaman denk düştü ansızın,

Gök yarıldı ortasından

Sonra yeniden ve yeniden…

Kinaye dolarken yeryüzü:

Kir pas içinde vicdan

Ve metanet denen yaranın

Kanlı geçmişi:

Hele ki ilk günden

Kötülüğün Tanrısı insan ve zulüm

Buyur etti içinin kinini

Masumiyete bulaşırken

Elemin ve beterin kirli isyan izi.

Düşmanın hası bile olmalı iken

En mert ve muteber seçilmiş;

Kınından ya da kininden arda kalan

Hep kan ve dokunaklı bir iç çekiş.

Yine zaman ötesi hazana dönmüşken

Dört mevsim:

Yazı kışa dönen,

Kışı karla temizlemekten aciz

Bir mevsime seğirten

Yüreğin hamlesi yanlış bir rota;

Sevginin kayıp istikameti

En delici isyan,

Arınmış olmayı dilerken

Kara vicdandan,

En ayrımcı darbe

Yine kötünün zulüm dükkânından.

Peyderpey ereceğiz mutluluğa mirim,

Gönül gözünde sayısız kıvılcım

Hele ki seğirirken için için

Bir de boş bir kutuya attığımız umutları

Melekler ve Tanrı

Çekerken mazlum için,

Ne yorgun ne yılgın olmalı insan

Olsa da mutluluk kuytularda

Yeter ki yüreği de umudu da

Saklı tutma içinin zindanında.

Gün evrildi,

Melekler sevindi madem,

Çocuk kahkahalarına yakındır zaman

Mazlumun duasında

Asla olmaz tek yalan,

Demenin gücü bile vakıf

Neşeyi ucundan yakalamaya,

Ant içtikçe evren

Sözümüzü verdik sehven.