Kulağına Küpe Olsun

Derdini söyleyip ele koz verme

Kendini bilmeyip boşa söz verme

Bir şey istendi mi, düşün; tez verme

Pişman olur, sonra saç baş yolarsın!

Sırrın varsa kimselere söyleme!

Seven gönlü kırıp viran eyleme!

Sana her anlatılanı dinleme!

İçin yanar, boşa keder dolarsın

Haddini bil; gezinme yükseklerde!

Ses tonun olmasın hiç en üst perde!

Sırrını söylersen öyle her yerde

Nedametle, hülyalara dalarsın!

Ölsen yeme, muhannetin aşını!

Ayıklarsın sonra pirinç taşını

Dırdır edip yerken senin başını

Ne beladır; işte, o an anlarsın!

Güler yüzle kaparlar dilindekini

Gösterme kimselere belindekini

Danışmadan alırlar elindekini

Müflis olur, avucunu yalarsın!

Dostuna iyilik yap kıymet bilsin

Gerektiği zaman gözyaşın silsin

Gönlüne kocaman sevgi girsin

Bak o zaman melekleri sollarsın!

Basit şeylerde olma takıntılı!

Hayat bu, kaynar!.. Fazla çalkantılı

Olacak zaten, kaderde yazılı!

Çok düşünme, gül misali solarsın!

Dünya; ahirete bakan bir tezgâh

Allah’a kul ol ki, bulasın felah!

Fazla mal uğruna edersen tamah

Hırsız olur; sağdan soldan çalarsın!

Ellerin derdini kendine keder

Edip düşündükçe, olursun heder!

Bir gün candan vaz geçip, yazık eder!

Bedenini bir boşluktan salarsın!

Hamdi yazdı yine üç, beş satıra

İğne varken, çuvaldızı batıra

Konuşurken bunlar gelsin hatıra

Belki biraz olsun, kendin kollarsın!

                                        Mustafa GÜL (Hamdi)

                                        (21.02.2017)