Ölü Şiirlerin Örgüsünde Gizliyim Aslında

Artık örgüsünde ömrün…

Şanlı bir ölüm diliyorum kendimce.

Yükümlülüğüm yine tüm esaretim

Güdümündeyim madem dünün

Naaşımı yakın.

Zaman delirdi sonunda

Ve evet, ben de delirdim

İhya edilesi bir sevgiyi

Asla böyle düşlememiştim.

Çatlak duvarların

Ruhsuz bedenlerin

Ölü şiirlerin örgüsünde gizliyim aslında.

Ansızın akacak gözyaşımda

Sırlarımla gömün beni, diyen

Bir vecize özürlüyüm.

Günden artan son yarım,

Dünde kalan sadece ben ve benlik kaygım

Derledim topladım güncemi sonunda

Yalın ayak geldim bu dünyaya

Israrcı hüznümle yakın beni:

Öyle ki dirileyim yeniden

Öykündüğüm hangi sevda masalıysa

Varsın yok saysın beni evren.

Uzağındayım çoğul kimliğimin

Yakın bellediğim şunca beyitle

Yakın arz ettiğim yüreğimde

Kayıtlı şifrem

Bir yüzüm hep dönük Tanrıya

Bir de ruhum keşke kanamasaydı böyle erken.

Daraldı zaman,

Mekândan hepten uzak saf yanım.

Kutsandı yazdığım her mevsimsiz masal

Kayıtlara geçirsin beni artık Kara Melek.

Beklediğim yetmedi de mi

Dolmadı vadem?

Gözüm açık gideceğim

Hem de sakil şiirlerim

Iskartaya çıkmadan

Yâd ettiğim mutluluğun ekseninde

Kayıp gitmem için

Al sana yeni bir neden.

Dokunduğum yüreğinde

Düztabanlı şiirlerimin,

Savrulduğum namelerinde

Koruyucu meleklerimin

Eksenimden ayrı bir tufan bu,

Kayıplarımdan kalan da son turfan

Devindiğim notalarda

Bilmem kaçıncı makamın

Gamında seğirten

Hacizli yürek sesimden başka

Ne kaldı ki geride?

Öykündüğüm kadarım hayata,

Yoğrulduğum sarmalında

Önsezilerimin

Kara bir gölgeyim

Yine patavatsız imgelere sığındıkça

Patlayan bir fırtına öncesi

Bunca sessizliğim…

Demedim farz et sen yine de;

Ömür ile tokalaşan hüznün esareti

Ve vebalidir yazdığım her şiir

Ve kayıtsız kaldığı tüm yüreklerin

Yine Tanrıya ihbarımdır.