Azılı Katiliyim İç Sesimin

Bir dövme armağan edebilirim şiire

Şehidiyim ne de olsa şehrin

Ucube varlığında nankör yetilerin

Azılı katiliyim

İç sesimin.

Amansız sarkan ipinde gök kubbenin

Ansızın şakıyan dilinde ön sözü

Yine mesnetsiz bir şarkıdan hallice

Ben hayli darmadağın

Yine de edebimim mahareti bunca suskunluğum.

Şifresinde saklı ölüm, hayatın

Genlerin de manifestosu

Yazılmaya aday her şiir ve hikâye.

Öykündüğüm minvalde

Katıksız bir hüzün

Oysaki söz verdim anneme henüz dün:

Çıtkırıldım bir fani olmayı ben dilemedim

Hele ki bakir acıların meftunu

Bir gölge olmayı.

Hibe filan da etmedim dünümü

Katmerli bir sızıda

Yanık kelamın da hangi

Kopuk teliyse

Evet, söz verdim Tanrıya:

Hem de dünden önce

Daha annemin rahmine düşmeden

Üstelik babam filan da yoktu cihanda.

Ben kuru kafama

Bir darbeden meal yüklendiğim

Bir minvalde başlamadan sonlandığım.

Teyit ediyorum öldüğümü:

Doğmama çok zaman var yine

Tanrı katında

Hele ki okumayı unuttuğum hutbelerde

Cebbar varlığıma

Kanat takan bir melekten çaldığım saflığı

Islatırken gözyaşlarımla

Hangi yükümlülüğü tehir etsem de

Gülümsediğim kadar

Ağlamayı da sineye çeksem.

Gitsem de bir

Kalmak zaten olmadı seçimim

Hele ki hiç gelmediğimi

Kime inkâr edebilirim?

Görülmediğime kani bir deli

Kaynadıkça için için bu bedbin benlik

Kaydığım şu eksende

Varsın gerçekleşmesin tek muradım,

Varsın

Bir heceden öte

Bir de tanı koysalar

İçimdeki soluksuz aşka.