Hastahane

HASTAHANE

Hastahane denilen koca şifa yapısı

Çare için çırpınan hastalarla doluyor

Umutla beklenilen yoğun bakım kapısı

Canla canan arası camdan duvar oluyor

Kör karanlıkta kaldım ışık göremiyorum;

Canlar girdi içeri, bir ben giremiyorum;

Tabip benle ilgisiz, bir şey soramıyorum;

Umutlandıkça gözüm hayallere dalıyor

En sonunda doktorun sana verdiği umut

Beklemek, bekledikçe gözü ıslatır bulut

Her saniye bir saat, zamana karşı vücut

Sabır denen taş bile gözyaşında kalıyor

Coşari, hiçbir derde çare olmuyor ahın

Tadı yok umutsuzca beklediğin sabahın

O anda sığındığın tek bir güç var; Allah’ın!

Canı bize veren o, diliyorsa alıyor.

İbrahim COŞAR