Issız

Issız yangın ıssız zaman…

Sensin, yolcu, sensin

Olmayan durakta bekleyen huzuru

Hani o garip ve görünmez kitle…

Şiirin dizelerine sızan, sızlatan

Derin sağanakların alıp götürdüğü

Bir ikrar bir yanardöner felek

Bir de içinin edimlerinde şairin

Körebe ve sivri uçlu nameler

Örter üstünü örter de

Devinen mısralara göz gezdirirsin

Belirsiz bir zamanı

Baş tacı bellediğin o sekansı

Sonra da teğet geçtiğin

Hatta tehir edilesi mutluluğun mutlak rotası…

Doz aşımı yalnızlık

Dozu değil de ruhunu öldüren içindeki çocuğun:

Kıyımına hazır ve nazır

Deli cesareti bir yerküre

Kundaklarken onca zaman aralığına sızan

Hulasa yorgun bedenler,

Devrik cümleler kurarlar da kurarlar.

Şiir dilinde hiçliğin teyakkuzu,

Aşkın bitiminde

Ölümü tetikleyen sair hece.

Aslında aslına vakıf

Ama dumura uğrayan yankısında

Sihirli bir sure tadında

Kehanetin erbabı

Yine bilinmez tetiklerken

Gecenin sihrini…

Elden gelen yoksa

Haydan gelen huya gider madem

Dünün atasözü

Yine kıblende donduğun,

Yüreğinde biriktirdiğin

Bir üfleyişte sönen

Kıvılcım yüklü maruzatım

Derinlerin tahakkümü

Aslında noksan ve yorgun iklimlerin seyrine

Doyamazken insan.

Belli ki bir tabu                                                          

Gizemin iki hecede su(r)lara gömdüğü hazin son.

Sonrasını öncenden çaldığın

Nasıl da aşikâr

Bin bir heceyi

Boykot eden fevri lehçesinde ömrün

Yüreği makber eyleyen sevda…

Sevdayı kurutan özlem

Özlemi tetikleyen hüzne selam versem de

Sondan başa dönmeyi lav ettim,

İnan derlediğim yalanlardan değil

Dertle buyur ettiğim kaderi

Başım gözüm üstüne yerleştirdiğim

Ne de olsa mahrem bir şiirden

Yana kaygılarım

Aslında matemi yastık

Vicdanı esefle sonlandıran

Bir zümreden nasıl da alacaklı insanlık

Nazarımda külliyen ölüm bellediğim

Her hazin masalı;

Kursağımda takılı bir hicabı

Ertelerken,

Gecemde gündüzümü

Sonumda yoksunluğu saklı tuttuğum.