Gölgemi Uyuttum da Geldim

Aslımı yontuyorum şiirden.

Kalın cüppemde müphem bir tedirginlik

Hâsıl olan ve iri bir tebessüm

Yerleşik ta içinde

Gözbebeklerimin,

İris benzeri bir hazan

Hazandan yana mıdır yoksa

Bunca

Derdim tasam?

Örtündüğüm kadarım,

İlkimde sonumla yanarım.

Yandığım kadarım aslında

Eremediğim yarında garip bir mizansen

Yalın ayak sevdalarımın

Şeceresine vakıf her beyan ve

Her beyitte

Yarım yamalak mutluluk,

Sonramı deşip

Öncemi kurguladığım kadar

Endamlı bir ikilem

Belki de meziyet bildiğim hüznüm

Armağanım sahibine teslim

Yine Tanrıdan.

Gövdemde üç beş delik:

Ne zaman vuruldumsa.

Yüreğimde kozalak misali bir karambol

Sonrası olmayan bir hikâye

Kadar sıradan.

Kuruduğum kadar da tutunduğum dalımda

Yeşermeyi niyaz edip

Yerdikleri gönül bağımda:

Katık yaptığım hangi duyguysa

Gecenin zifirine yenik

Sorup da cevabını ertelediğim

Hangi bilmece ise

Yine Allah katında

Bencileyin bir zikir.

Gölgemi uyuttum da geldim şiirin yanına,

Şiir dediğime da bakmayın hani:

Bir söyleyip ve yeniden söylediğim

Kendimi kendime sunduğum

Bir hale

Yine içimin ekini her bir kelime

Atıp da kendimi zindanlara

Kendi kurallarıma tabi

Küçük bir cumhuriyet.

İçimin ahkâmlarında

Benlik değil de derdim;

Sevginin bitimsiz makamlarında

Sona ermeyi dilediğim.