Karanlık Orman

Orman sık 

Güneş girmiyor  

Çeşit çeşit canlı, milyonlarca 

Dev ağaçların gölgesinde 

Gölgeler karanlık loş soğuk 

İşsiz, fakir, umutsuz

Yok, ne çiçek ne kuş 

Ne de bir kelebek sevindirecek

Etrafta kıpırdayan gölgeler 

Ürkütüyor, sorgulama sakın 

Sesini çıkarma fark edilme 

Unut karanlığın zulmündeki  

Sonlarını bekleyen ışığa aşık 

Can çekişenleri onlar sanki hain

Ormanın vahşi sakinlerinin 

Kükreme ve ulumaları 

Kulak zarımı patlatacak 

Yine ölüyor gençler

Kimin menfaatinedir bilmeden 

Yollarını kaybetmiş zavallı hepsi

Deviremezler dev ağaçları  

Şaşkın ve umutsuzlar 

Bıktırmış karanlık, ışık istiyorlar

Işıkla gelir aydınlık 

Aydınlıksa artık

Dev ağaçların üstünde… 

11 10 2016, İstanbul

Barbaros İrdelmen