Adı Çıkmış İnsana

Ölü gözleri yine kıyıya vuran şehrin

Siluetine en yakın,

Aslına uzak

Düş seslerine alabildiğince

Yüreğin kurduğu tuzağa yakalanan

Ses misali.

Ölüp de iç sesin haykırışı

İçine düşülesi hicapların

Aykırılığına dönük yüzünde

İştigal ettiğine dair ne çok söylenti

Aslına ihanet ettiğinin

Gerekçesi hangi duygu benzeri

İllet yine zehrine vakıf bir çiçeğin

Aşka biat

Yas’a dayalı inkârın

Ön sözü.

Belki belirsizliğin çeperinde

Tozutan düşüncelerin

İçinde koşuşan ne çok ayrıntı

Yine yükümlü bir beyit

Tüm meali kapsama alanında

Ömürlük yanılgılardan çıktığın

Her yolda

Varmayı tehir ettiğin

Çıkmazların indinde

Kayıp sevdaların nazire

Yaptığı her şiiri

Yüklenmişken kendince.

Şimdi vaktidir:

Ismarlama aşkların da tecellisidir

Her ayrıkotu;

Her yanlı nota;

Her vakur deyiş

Belki’lerin nazarında

Ne çok vazgeçiş

Yine andığın o ritüel

Hem de en heybetlisinden

Serzeniş yine kopup içinden

Varmak değil

Sonlanmak muhtevası

Üstelik öykündüğün dillerde;

Övündüğün ne çok haşmetli vasıf

Kayda değer sözüm ona

Beylik rotasında ikircikli nefsin.

Telaşların öbeği şiirler;

Aşkların mevsim bildiği

Küçük ölçekli şehirler;

Damarında kandansa

Hatırına sevdiklerinin

Kutsarken Tanrı her ruhu

Yine beylik tükenişlerin çapağı

Kayıp yarımadaların başşehri

İnsan tuzağı bunca geçişi

Sonlandırmakla mükellef

Adı çıkmış bir kez insana.