Fethi Mübin İstanbul

          FETHİ MÜBİN: İSTANBUL

Gün; yirmi dokuz mayıs, bin dört yüz elli üçtü
Böyle bir şehri almak, kolay değil pek güçtü
Rabbimin inayeti, Osmanlı üstündeydi
İslam'ın bayraktarı, küffarı ezip geçti!

Çağ kapatıp çağ açan; fethi mübin İstanbul
Peygamber müjdesiydi; hem duasıydı, makbul
Fatih Sultan Mehmet Han; nail oldu müjdeye
İnanmış bir orduyla; önde rehberi Resul!

Çok defa kuşatıldı; tarih boyu bu şehir
Kimseye yar olmadı, geçit vermedi bahir
Fakat bu kez farklıydı; çok işaretler vardı
Fetih kaçınılmazdı; zafer apaçık, zahir!

Kuşatma çok sürmedi; bir ay geçti aradan
Gemiler yürütüldü, su yerine karadan
Zafer İslam'ın oldu; sonuç kaçınılmazdı
Böyle murad etmişti, ta ezelden yaradan!

İstanbul surlarına, çıkıp sancağı asan
Yiğitlerden bir yiğit; Uluabatlı Hasan
Sadece o mu vardı?.. Cengaver kaynıyordu
Ne yiğitler bulunur, orduyu bir yoklasan!

Öyle bir ordu ki bu; iman dolu askerler
Ölürsek "Şehit" olur; kalsak "Gazi"yiz derler
Din-i mübin uğruna; canlarından vazgeçip
Şehadet şerbetini; tek yudumda içerler!

Bu fetih çok büyüktü; hem maddi hem manevi
Ümmet hazırlıklıydı, çalışmıştı ödevi
Bir yandan koca şehre, bir yandan gönüllere
Girildi çok hayırla; irşat oldu bir nevi!

Ey İstanbul! bağrında, nice büyük zat yatar
Değerine sınırsız, manevi değer katar
Ensarın en büyüğü, Eyüp Sultan'ın kalbi
Asırlardır orada; "Allah!.." diyerek atar!

Hamdi der ki: ah keşke; ben de orda olaydım!
Korkusuz yiğitlerle, düşmanlara dalaydım
Peygamber müjdesine, şerefle nail olup
Şehadeti tadarak, o toprakta kalaydım!

                         Mustafa GÜL (Hamdi)
                          (29.05.2018)