Bazen gitmek istersin

Böyle baslamistim hayallerine

Ve o bazen geldi simdi

Sanki elimi atsam sol cebimde...

Belki bize yakışmadı böylesi

Suan üzerimizde ayrılığın gölgesi

Yüzünü son kez görmek lazimdi ama

Bu satırlar hoşçakalın kendisi...

Içimde biyerde vardı hep gitmek

Zor olsada senden ayrı düşmek

Belki bidaha gözgöze gelmemek

Ama bazen hepsine katlanmak gerek

Kafiyeye de dikkat etmiyorum simdi

Cam kenarı bir koltukta ne olursa

Bana sorabilirsin belki

Çare herseyi bırakıp gitmekmiydi...

Halbuki ben herseyi bırakmadım

Senin dokundugun herseyi sakladim

Hepsini bir çantaya topladım

Ama bir seni yanımda tutamadım...

Simdi ben aldim başımı gidiyorum

Belki yuregim orda kaldi

Simdi o klasik lafina ihtiyacim var

" Mesafeleri önemsemiyorum" ...

Hani derler ya belki birgün diye

Elbet birgun buluşuruz

Belki bir şarkı sözünde

Belki bir Nazım Hikmet dizesinde

Ben artık geriye gidemem

Ama başkasinida sevemem

Evet belki seni birdaha göremem

Ama kalbimide bu yollara gömemem

Yol ne kaldı,şiir kaç satır oldu

Artik bunlari sayamiyorum

Sonunda ne olacak bilmiyorum

Ama seni gerçekten seviyorum...

Evet düpedüz gidiyorum

İntiharı saymazsak eğer

En cok istediğim seyi yapiyorum

Karşılığında gözlerinden uzaklaşıyorum

Belki dortlukler yetmez artık

Hasretimi anlatmaya

O zamanda dümdüz yazar giderim

Sen bayılırsın uzun uzun okumaya...

Ama sana çok guveniyorum

Sen aynı devam et hayatına

Bir ruzgar gibi düşün beni

Esti geçti baştan sona...

Evet ayrılıklar şair yapar insanı

Ya şairi ne yapar

Acaba dahami şair yapar

Yoksa şair kalemden kagıttanmi kaçar

Bicok seyin sonu vardır

Mesela bu şiir gibi

Bu son sadece şiirin

Ama asla değil bizim.

Çünkü;

"Sen benim hala Geçilmezim"