Özlemin Kamburu...

Hörgücü umudun ıssızlığın tezat hükmü

Ölümcül gücü nefsin

Irgat bir sancı.

Deyişlerin tekerinde saklı oysa niyaz

Her bukle hüzünde

Var oluş sancısına müdahale eden

Derinlerde bir kıstas…

Engebeli varlıktan ırak;

Nasıl ki mutluluk

Uzun boylu bir yokluk

Aşkın da hacmine düşen

Girift bir husus

Özlemin kamburu.

Göğün teğet geçtiği bakir ova

Sessizliğe biat

Her aykırı nota.

Şimdimi ölçtüm dünümle

Gönlümü biçip de hüzünle

Hangi yeknesak düş’e düştüm de…

Gerisi yok inan ki:

Belki vakur bir kelam,

Sırıtan selam

Yine düş cambazlarından çaldığım umut

Hem de başlı başına

Nifak sokarken hayatla arama.

Dengimde mi saklıdır ne solgun çiçekler?

Bir gül olsam da nafile

İçimde titreyen ışıldak.

Ha koptu ha kopacak kıyamet:

Varsın yokluğun hicabına tutsak

Kanatlarında şahikanın

Aşkın da güdümünde

Yüreğin titrine eş değer

Kaynakçasında ömrün

Bir beyit salınsın tepe taklak.