Mavinin Teninde Gökyüzü

Mavi’nin teninde gökyüzü

Şiirlerin hutbesi ne yüksek,

Ne ulvi.

Hangi perdeden çalar gece?

Nereden yankı bulur özlemin

Titrek sesi?

Elemin sırtını sıvazladık

Mağdur bir düş’ün peşine düşüp.

Kirli ellerini gecenin

Çeşmesinde aşkı yıkadık yıkayalı

Ne yapıştı da yakamıza,

Sevmekten alıkoyamadık kendimizi?

Kem gözleri lanetin

En yüksek dozda

Uykunun namert tesellisi

Bir ağacın kovuğunda saklı olsak da

Sardığımız ve saldığımız elem

Kayda değer naaşına selam dururken

Hatimlere yığdık yaşları.

Yas’ımız elzem

Yâd ettiklerimiz aykırı

Yasa bildiğimiz hep sevginin teyakkuzu:

Sahi ne olacak bu işin sonu?

Bir de düşmezken yakamızdan

Özlemin flu isi…

Göz göre göre şahit tuttuk kaderi

Göz süze süze sevdik matemi.

Hangi cılız yürek

Susar?

Hangi ılgıt küser?

Ne namert kelam

Ne de yanlı ferman

Ölünün közünde

Bir titrek alev

Dibine vurmaksa ferin aldatıcılığında

Zuhur eden

Goncası sevda masallarının…

Kirli yası geceden damlayan

Sırlardan bent yaptı gece

Zanlardan sıyrılıp zaman

Uyudu usulca

Unutulduğunu unutmak adına

Kadına sarıldı adam

Tek dokunuşta yok oldu bu izdiham.

Sefasını sürerken elemin,

Sanki en elzem kölenim,

Demenin de maharet olduğuna

Yeni yeni kâiniyim

Şimdimle yüklü

Dünümü sıyıran yarına dair

Düşlerim.