Sokaklar Sessiz Durgun

Şehir yorgun ben yorgun
Sokaklar sessiz durgun
Geceyle gelen yalnızlık
Gönlüne olur büyük vurgun

Ay doğmaz yıldızlar ışık saçmaz
Duvarlar soğuk konuşmaz
Saatler durmuş zaman geçmez
Bir elim de kalem

Döküyorum içimdekilerini sağır dilsiz
Sadık dostum masamdaki beyaz kağıda
Satır satır şiir olur
Dönüşür feryad ile ağıda

Zaman içinde bir yolculuk
Alıp götürür beni
Çocukluğuma gençliğine özlediğim
O yıllarıma uyanırım tatlı düşün ortasında