Acıların Devre Arası

Israrcı acıların devre arası

Kalabalık duyguların reveransı

Aşka binaen

İçimizdeki yerleşkesi bir tabut.

Göğün perdeleri uçuşurken

Varlıkta bir temaşa ki sorma gitsin.

Hayatın kuyruğu uzarken

Depreşen hüzünler

Methiye niyetine

Sahibine dair her acı ve ahvali duygu.

Rahmetin uzağında duran iblis

Asil bir gök gürültüsü

Hazana benzer bir irkiliş

Tepesi atan mevsimlerin ağız birlikteliği ettiği

Yağmur öncesi bir nüans.

Aykırı notalar tozunu atarken

Erişilmezliğin külliyesi

Yarım ağız bir gülüş

Bir de çapağı yüreğin

Damlaların seyrinde

Nöbete duran bir yetim adeta

Her vazgeçiş…

Zamanlı zamansız uzandığımız telaşlı yollar

Kayıt dışı bir seferberlik mi yoksa

El-âlem ne der, korkusu…

Özgürce yaşamak varken

Dört başı mamur bir kalıntı:

İsli göklerin temsilcisi mevsim;

Zamansız ölümlerin tek reçetesi adeta

Adına kurtuluş denen menşei bilinmezlik

İle dolu hâsılası duyguların.

Çatı katında isyanların

Unutulmuşluğu mazlum gölgemin

Zamana dar gelen bir kımıltı

Belki de öksesi kayıp bir resim

Hatta merkezi kayıp bir daire

Tıpkı içimdeki yetim’in

Kurumuş dudaklarına su serpen

Sadece İlahi Gücün hâsıl olduğu

Aralıksız zaman dilimi.

Süregelen yasın da bitiminde

Köhne bir yalnızlık:

Vakur bir iç çekiş

Derinlerde telaffuz edilesi

Sinsi aşkın gölgesi düşerken

Şiirin üstüne.