Karalama2

Seyrüsefasındayız baharın üşüyen yanımızda.
Nesre gıpta ederiz nazmın ruhsuzluğunda.
Betimler hastalıklı,imgeler soysuz...
Resimler solmuş mavinin kızılla seviştiği anımızda.
Vuslat bu olsa gerek,kanamışlığı bitap yüreğin.
Bir rengi mundar, bir kurşun susuzluğunda.

Darbeler vurdukça çömüşür ürkek yürekler.
Bir çocuk masumiyetinde çığrışır garbın afakı.
Güzellikler soldu yine sabi huysuzluğunda.
Düğünler kınalı,düğünler davulsuz ,toysuz...
Bayrak olmuş zulümler kanımızda.
Sığmaz gerçi bir hikayeye,kitap yüreğim.
Yine kahrolmuş mısralar mutsuzluğumda.

Şir mi ,hangi vuslat getirir güvercini,
Kırık kanadında muştulanan baharı...
Hele ki,anne yüreğinde çığlıklaşan çocukları.
Ölümler mi,
Adanmış tanrıya...
Yaratan o değil mi,neden bu ısrar.
Yoksa insan mı küfre düşen kahhar...
Kardelenler solmasın deccalin umutsuzluğunda.
...