Kara Yaz

Yorgun düşleri ve şişmiş gözleri

Elleri nasırlı ve dudakları nemli

Gözleri görmez ve elleri tutmaz

Tek umudu sensin /Yaz/

Kalbi kapkara, sevgi düşmanı

Bilir miydi anasının saçlarını okşadığını

Umutlu bir yersiz

Yer arar bizden habersiz

Haber edin sevgililere, kaçsınlar

Yoksa bahtlarına çaputlar bağlasınlar

Bir ışık süzmesi çarpıyor göze

Göz gözü görmüyor, bizimkisiyse kör

Debelenir durur yatakta

Son çırpınıştır bu, yazılı kara tahtada

Yaz geldi, son düzlükte

Umuda sarıldı o koskoca gecede

Işıkları açıyoruz, sonudur bu gecenin

Körlük başlıyor, yaz’dan sonsuza değin